فؤاد افرام البستانى ( مترجم : مهيار )
882
فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى )
المَوْشُور - [ وشر ] : مفع ، - ج مَوَاشير ( ه ) : منشورى از بلور كه قاعدهء آن سه ضلعى است ؛ « مَوْشُورٌ ثلاثِيّ ، رباعيّ ، خماسيّ » : در علم هندسه منشورى است كه قاعدهء آن مثلث ، رباعى ، خماسى باشد ؛ « مَوْشُورٌ مايلٌ » : منشورى كه خطوط رسم آن بر مستواى قاعده مايل باشد ؛ « مَوْشورٌ قائمٌ » : منشورى كه خطوط رسم آن بر مستواى قاعده عمودى باشد ؛ « سطح موشور » : جسمى است كه اطراف آن سطحى منشورى و داراى دو مستواى متوازى كه خطوط سطح را قطع كنند باشد . المَوْشُورِيّ - [ وشر ] : « سَطْحٌ مَوْشُوريٌّ » ( ه ) : شكل مستقيم و متحركى است بموازات خود و مستند بر خط شكسته اى بطوريكه آن خط و مستقيم در يك مستوى نباشند . المُوَصَّب - [ وصب ] : بسيار دردمند . المَوصِل - [ وصل ] : مرگ ، جاى پيوند و گره زدن ريسمان و مانند آن ؛ « مَوْصِلُ الْبَعيرِ » : ما بين سرين و ران شتر . المَوْصُول - [ وصل ] : مفع ، - ( ح ) : حشره اى به شكل زنبور كه مردم را مىگزد ، و در اصطلاح نحويان عبارت از اسمى است كه معناى آن بوسيلهء عبارتى كه بعد از آن آورده مىشود وصله نام دارد پايان مىپذيرد . و از اسمهاى موصول : الذى ، التى ، اللذان ، اللتان . . . مىباشد . المَوْضَع - [ وضع ] : مص ، - ج مَوَاضع : جاى گذاردن چيزى ؛ و به معناى « المحل الهندسيّ » است و آن شكلى است كه نقاط يا خطوط آن با يكديگر تفاوت داشته باشد . المَوْضِع - [ وضع ] : مص ، - ج مَوَاضِع : مرادف ( المَوْضَع ) است ، موضوع و محل ؛ « كان مَوْضِعَ حَفَاوةٍ » : موضع تكريم قرار گرفت ، « مَوْضِع اعْجاب » : مورد تعجب و شگفتى . المُوَضَّع - [ وضع ] : مفع ، شكسته و قطعه قطعه شده . المَوْضُوع - [ وضع ] : مص ، مفع ، موضوع هر كارى ؛ « مَوْضُوعُ العِلْمِ » آنچه كه در عوارض ذاتى آن بحث شود مانند جسم انسان كه موضوع بحث آن ( علم پزشكى ) است ؛ « مَوْضُوعُ الكلامِ » : موضوع سخن و گفتگو ، ج مَوَاضِعِ و مَوْضُوعَات ؛ « الرجُلُ المَوْضُوعُ فى تجارِته » : آنكه زيان ديده باشد . المَوْضُوعَة - [ وضع ] ( ه ) : مدّعاى هندسى است كه بدون برهان بدان استناد كنند ؛ « الأَحَادِيث المَوْضُوعة » : سخنان گوناگون . المَوْضُونَة - [ وضن ] : زرهى كه حلقههاى آن نزديك بهم بافته شده باشد ، زره جواهر نشان . المَوْطَأ - [ وطأ ] : جاى پا ، جاى گام . المَوْطِئ - [ وطأ ] : مرادف ( المَوْطَأ ) است . المَوْطِن - ج مَوَاطِن [ وطن ] : وطن ، ميهن ، موضع ؛ « مَوْطِن الضعْف » : موضع ناتوانى ، رزمگاه . المَوْطُود - [ وطد ] : مفع ، - من الأَشياء : محكم و سنگين . المُوَظَّف - [ وظف ] : مفع ، - ج مُوَظَّفُون : كارمند دولت . المُوَعَّب - [ وعب ] : پهن و وسيع . المَوْعَة - [ موع ] : « مَوْعَةُ الشبابِ » : آغاز و عنفوان جوانى . المُوَعَّث - [ وعث ] : مفع ؛ « امْرٌ مُوَعَّثُ » : امرى پوچ و فاسد . المَوْعِد - [ وعد ] : مص ، - ج مَوَاعِد : وعده ، قرار ، قرارگاه ، وعده گاه ، زمان وعده ، پيمان . المَوْعِظَة - ج مَوَاعِظ [ وعظ ] : اسم است از ( الوَعْظ ) ، پندار و اندرز كه واعظ گويد . المَوْعَلَة - [ وعل ] : اسم جمع است براى ( الوَعِل ) و به معناى بز كوهى است . المَوْعُوث - [ وعث ] : آنكه اصل و نژادى ناقص داشته باشد . المَوْعُود - [ وعد ] : مفع ؛ « اليومُ المَوْعُودُ » : روز قيامت . المَوْعُوك - [ وعك ] : مفع ، تبدار ، آنكه دچار سختى و يا بيمارى شده باشد . المُوغِل - [ وغل ] : فا ، آنكه با شتاب داخل شود . المُوَفَّر - [ وفر ] : مفع ؛ « المُوَفَّرُ الشَّعْر » : آنكه موى بلند و پر پشت داشته باشد « تركتُه فى احْسنِ مُوَفَّرٍ » : او را در بهترين وضع ترك كردم . المُوَفَّق - [ وفق ] : مفع ؛ « فلانٌ مُوَفَّقٌ » : او موفق است . المَوْفُور - [ وفر ] : مفع ، چيز تمام و كمال . المُوق - ج آمَاق و أمْآق و مَوَاقٍ و مَآقٍ [ مأق ] ( ع ا ) : مجراى اشك از چشم . المُوق - [ موق ] : مص ، - ج أمواق : حماقت و كند ذهنى ، مجراى اشك از چشم ، گرد و خاك ، كفش بزرگى كه روى كفشى ديگر پوشند ، مورچهء بالدار . المُوَقَّى - [ وقي ] : مفع ، شجاع و قهرمان . المَوْقِئ - ج مَآقٍ [ مأق ] : مرادف ( المَأْق ) است . المَوْقِت - تعيين وقت ، زمان و مكان آن . المُوَقَّت - [ وقت ] : بطور موقت ؛ « حكومةٌ مُوَقَّتَةَ » : دولت موقت . المُوَقِّت - [ وقت ] : آنكه بر تقويم و گاهنامه اشراف داشته باشد . المَوْقِد - ج مَوَاقِد [ وقد ] : منقل ، آتشدان . المَوْقِدَة - [ وقد ] : اجاق . المُوقِر - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقِرٌ » : درخت نخل پُر بار . المَوْقِر - [ وقر ] : دامنهء كوه . المُوَقَّر - [ وقر ] : مفع ، آزموده ، خردمندى كه زمانه او را با تجربه كرده است . المُوقَرَة - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقَرَةٌ » : مرادف ( مُوقِرٌ ) است . المُوقِرَة - [ وقر ] : « نَخْلَةٌ مُوقِرَةٌ » : مرادف ( مُوقِرُ ) است . المَوْقِع - ج مَوَاقِع [ وقع ] : جاى وقوع امرى ؛ « مَوَاقِعُ القَطْرِ » : جاى نزول باران ؛ « مَوَاقِعُ القتالِ » : ميدانهاى جنگ . المُوَقَّع - [ وقع ] : مفع ، آنكه دچار بلا شده باشد ، راه خراب ، چاقوى تيز و نرم . المُوَقِّع - : فا ، سبك گام ، امضا